Zwervend tussen zelf en ander: Ruby Swinney in AKINCI

Ruby Swinney, Concerning Plants, 2021.

In de landschappen die Ruby Swinney schildert gebeurt iets vreemds. Te midden van paarse, oranje, blauwe of groene werelden straalt er van menselijke silhouetten een wit licht af. Hoewel de landschappen en architectuur herkenbaar zijn, is er verder niet veel context om de beelden te duiden. De oplichtende figuren wandelen door een tuin of dobberen in een lelievijver, maar hun gender of leeftijd blijven ongewis. De tentoonstellingstitel The Distance Between Us wijst er al naar – we herkennen iets van onszelf in Swinneys figuren, maar kunnen ons nooit daadwerkelijk in hen verplaatsen. Het spookachtige licht dat van hen afstraalt maakt ze ongrijpbaar. Verschijnen ze, of verdwijnen ze juist? Dat constante proces van ‘wording’ confronteert ons niet alleen met onze afstand tot het kunstwerk, maar ook met een meer fundamentele vraag. Waar houdt het zelf op te bestaan, en waar begint het domein van de ander?  Read more

Female Alliances in 'She spins the thread, she measures the thread, she cuts the thread'

Mila Lanfermeijer ‘Private viewing temptress’ (detail), 2020. Courtesy: Mila Lanfermeijer and Nest. Photo: Charlott Markus.

 My grandmother used to collect articles, photographs, and other ephemera that reminded her of someone she knew. She would send me an article that she had neatly cut out of the newspaper and put in an envelope, and I would receive it on my doorstep. Nowadays, most of my friends text me when they read or see something I might like or need to know: “I just read this, and I had to think of you.”

The exhibition She spins the thread, she measures the thread, she cuts the thread at Nest, The Hague, is precisely about these intimate moments of connecting with other people. Having a chat with someone you never met before, finding common interests, or having different thoughts on a particular subject. The exhibition is a conversation between the three artists, colleagues, and friends: Mila Lanfermeijer, Ana Navas, and Evelyn Taocheng Wang. They got to know each other between 2012 and 2014 during the two-year residency program at De Ateliers in Amsterdam. In their studio spaces, they talked about each other’s ways of working, discovering shared interests, and the use of similar materials (textile, drawing, painting) and approaches (repetition, appropriation, research). Read more

AICA-webinar over dekolonisatie in het museum: 3 september

Het Fellowship Fund Committee van AICA International organiseert op 3 september om 15 uur as een webinar met de titel Decolonisation in the Museum: Interrogating the History of Slavery.

Directe aanleiding zijn twee tentoonstellingen: de Slavernij-tentoonstelling in het Rijksmuseum Amsterdam (tot 29 augustus 2021) en de tentoonstelling Afro-Atlantic Histories in het Museo de Arte de Sao Paulo (MASP), in 2018. Sprekers zijn curatoren Valika Smeulders (Rijksmuseum), Adriano Pedrosa (MASP), Anthony Bogues (Center for the Study of Slavery and Justice aan de Brown University, Providence, VS) en Babacar Mbaye Diop (voorzitter AICA Senegal, directeur 11e Dakar Biennale).

Deelname is open voor iedereen en gratis, aanmelding via aicainternational.webinar@gmail.com

Het is het eerste webinar in een serie rond dekolonisatie onder te titel 'Ruptured Histories: Critical Exchanges on Issues of Decolonisation', georganiseerd door het Fellowship Fund Committee van AICA International.

Zie deze flyer,  Decolonisation of the Museum AICA webinar voor alle details.

Tijd als straf: Gevangeniskunst en abolitionisme in Nicole Fleetwoods Marking Time

Vorig jaar woonde ik op de universiteit een werkgroep bij over gevangenis-theater. Nadat ik plaats had genomen tussen de andere studenten, opende onze docent met een vraag voor de groep. “Wie van jullie heeft er ooit in de gevangenis gezeten?” Het bleef stil. De meesten wendden de blik naar beneden, anderen keken de docent aan en schudden nee. Een paar seconden later stak iemand haar hand op om te vertellen dat zij theaterworkshops in de gevangenis had gegeven. Het vormde een prikkelende opening voor onze discussie, maar de gedachte die als eerste door mijn hoofd schoot bleef onuitgesproken: “In de gevangenis? Natuurlijk niet.” Direct erna voelde ik een bijtende schaamte. Hoezo, ‘natuurlijk niet’?

Vlak na die werkgroep verscheen het boek Marking Time: Art in the Age of Mass Incarceration door Nicole Fleetwood. Marking Time is het resultaat van een jarenlang onderzoek naar het maken van kunst in Amerikaanse gevangenissen, en werd vergezeld door een gelijknamige tentoonstelling in het MOMA met werk van ex-gevangeniskunstenaars die inmiddels bij galeries zijn aangesloten, maar ook van makers die nog vast zitten (sommige werken moesten illegaal gevangenissen worden uit gesmokkeld).  Read more

Opdat we niet vergeten te lachen: Raymonde de Kuyper

“Wie?”, vraagt mijn moeder wanneer ik haar vertel dat ik Raymonde de Kuyper ga interviewen. “Roos, van Roos en haar mannen!”, roep ik door de telefoon. Ze had werkelijk geen idee—terwijl het programma toch zo zijn sporen heeft nagelaten in de ontwikkeling van mijn broer, zus, mijzelf en een flinke bult generatiegenoten.

Doorgaans maken volwassenen de dienst uit en daar hebben kinderen het maar mee te doen. Gelukkig was er in onze jeugd het VPRO-programma Roos en haar mannen, waarin de daadkrachtige Roos van der Zande (Raymonde de Kuyper), de rechtschapen Willem van Oorschot (Theo Schouwerwou) en ongeleid projectiel Gert-Jan van Rossum (Raymond Thiry) tegenwicht boden aan de fantasieloze grotemensenwereld door te laten zien wat het leven óók is: een gezellig explosieve en chaotische bende. Read more

Intimate Geographies – in conversation with Charbel-joseph H. Boutros and Stéphanie Saadé

In October 2019, I traveled from Amsterdam to Beirut to visit the eighth edition of Home Works, a biennial on cultural practices in Lebanon, organized by Beirut-based institution Ashkal Alwan. As the opening reception drew to a close, the streets filled with protestors who demanded political reform, the resignation of Prime Minister Saad Hariri, the improvement of Lebanon’s failing public infrastructure, and solutions to the country’s soaring debt and ongoing economic crisis. At the moment when the protests filled the city of Beirut, on October 17, I was visiting the solo exhibition The Distance Between your Eyes and the Sun by Charbel-joseph H. Boutros at Beirut Art Center. Back then, no one could have predicted that this was the only day the exhibition could be open. During the week’s protests, Ashkhal Alwan postponed the exhibitions, public lectures, and performances, and eventually, they canceled the entire edition of Home Works. In their public announcement, they stated that cultural institutions are not isolated from “civic, political, economic, and ideological contexts, but rather shaped as a result of and in response to historical events and their repercussions.” Read more

Moeder aarde centraal bij Aboriginalities in Brussel

Het Museum voor de Schone Kunst in Brussel herbergt een imposante collectie die de Westerse kunstgeschiedenis doorkruist. Niet direct de plek waar je Aboriginalkunst zou verwachten. In de tentoonstelling Aboriginalities, die de afgelopen maanden te zien was, worden ruim 150 hedendaagse schilderijen en objecten getoond. Daarbij gaan een twaalftal werken uit de moderne kunstcollectie van het museum in dialoog met de onderwerpen van deze ‘Droomtijd’-kunstenaars, aldus de bezoekersgids. Read more

How to be the Right Kind of Arsehole. A coffee with Alina Lupu

It was raining, in a figurative sense too, when I met Alina Lupu on a bench in Amsterdam.

When arranging my interview, I had apologised for only being able to buy her a coffee for her time to drink outside in the rain because of the pandemic. I had thought of an old interview Adrian Piper did with the New York Times Magazine, where the journalist had mentioned how he had dined her at one of the fanciest restaurants in Berlin — perhaps to discredit her a little, I’m still not sure. But I didn’t mention it to Lupu. I knew we were also going to talk about activism and art, but neither of us had studied at Harvard and I was not working for a prestigious media house. Read more

Verhalen, verbeelding en versmelting van culturen: een interview met Tja Ling Hu

Beeld Sarah Dona

Illustrator en beeldend kunstenaar Tja Ling Hu (1987) maakt tekeningen over haar familiegeschiedenis, spiritualiteit en gevoel. Op haar tekeningen komen herinneringen en fantasie samen. Zo creëert ze een droomachtige werkelijkheid, een smeltkroes van oosterse en westerse invloeden.

Op de zwart-wit tekening huilen eenzame figuren vanaf de randen van de bergkloof eindeloze stroompjes tranen de rivier in. Winter (2018) is een van de vier tekeningen van Tja Ling over de seizoenen, een geliefd thema in de Chinese schilderkunst. Dat is niet toevallig. De Nederlandse kunstenares is van Chinese komaf. ‘De versmelting van culturen gaat van nature, omdat ik nu eenmaal zo naar dingen kijk’, zegt Tja Ling in een Zoomgesprek vanuit huis. Haar kunst is te zien in een tentoonstelling in het Amsterdam Museum. Read more

Performing the Archive: on the Feminist Group Le Nemesiache

The exhibition From the Volcano to the Sea at Rongwrong explores the archive of the Italian feminist collective Le Nemesiache, active in Naples in the 1970s and 1980s. Giulia Damiani, curator and research fellow of art organization If I Can’t Dance, I Don’t Want to Be Part of Your Revolution in Amsterdam, translated the group’s practice in dialogue with Arnisa Zeqo, director of Rongwrong, and curator Sara Giannini (If I Can’t Dance), making the archive public for the first time.

Entering the exhibition space, I receive a stamp with the logo of Le Nemesiache on a hand-out. It gives me a nostalgic feeling, reminiscent of entering a nightclub, where you receive a stamp on your hand to signify that you’ve been granted access. Receiving the stamp by ‘host’ Arnisa Zeqo, director of Rongwrong in Amsterdam, creates a performative dimension that lingers during the rest of my visit.  Read more