Intimate Geographies – in conversation with Charbel-joseph H. Boutros and Stéphanie Saadé

In October 2019, I traveled from Amsterdam to Beirut to visit the eighth edition of Home Works, a biennial on cultural practices in Lebanon, organized by Beirut-based institution Ashkal Alwan. As the opening reception drew to a close, the streets filled with protestors who demanded political reform, the resignation of Prime Minister Saad Hariri, the improvement of Lebanon’s failing public infrastructure, and solutions to the country’s soaring debt and ongoing economic crisis. At the moment when the protests filled the city of Beirut, on October 17, I was visiting the solo exhibition The Distance Between your Eyes and the Sun by Charbel-joseph H. Boutros at Beirut Art Center. Back then, no one could have predicted that this was the only day the exhibition could be open. During the week’s protests, Ashkhal Alwan postponed the exhibitions, public lectures, and performances, and eventually, they canceled the entire edition of Home Works. In their public announcement, they stated that cultural institutions are not isolated from “civic, political, economic, and ideological contexts, but rather shaped as a result of and in response to historical events and their repercussions.” Read more

Moeder aarde centraal bij Aboriginalities in Brussel

Het Museum voor de Schone Kunst in Brussel herbergt een imposante collectie die de Westerse kunstgeschiedenis doorkruist. Niet direct de plek waar je Aboriginalkunst zou verwachten. In de tentoonstelling Aboriginalities, die de afgelopen maanden te zien was, worden ruim 150 hedendaagse schilderijen en objecten getoond. Daarbij gaan een twaalftal werken uit de moderne kunstcollectie van het museum in dialoog met de onderwerpen van deze ‘Droomtijd’-kunstenaars, aldus de bezoekersgids. Read more

How to be the Right Kind of Arsehole. A coffee with Alina Lupu

It was raining, in a figurative sense too, when I met Alina Lupu on a bench in Amsterdam.

When arranging my interview, I had apologised for only being able to buy her a coffee for her time to drink outside in the rain because of the pandemic. I had thought of an old interview Adrian Piper did with the New York Times Magazine, where the journalist had mentioned how he had dined her at one of the fanciest restaurants in Berlin — perhaps to discredit her a little, I’m still not sure. But I didn’t mention it to Lupu. I knew we were also going to talk about activism and art, but neither of us had studied at Harvard and I was not working for a prestigious media house. Read more

Verhalen, verbeelding en versmelting van culturen: een interview met Tja Ling Hu

Beeld Sarah Dona

Illustrator en beeldend kunstenaar Tja Ling Hu (1987) maakt tekeningen over haar familiegeschiedenis, spiritualiteit en gevoel. Op haar tekeningen komen herinneringen en fantasie samen. Zo creëert ze een droomachtige werkelijkheid, een smeltkroes van oosterse en westerse invloeden.

Op de zwart-wit tekening huilen eenzame figuren vanaf de randen van de bergkloof eindeloze stroompjes tranen de rivier in. Winter (2018) is een van de vier tekeningen van Tja Ling over de seizoenen, een geliefd thema in de Chinese schilderkunst. Dat is niet toevallig. De Nederlandse kunstenares is van Chinese komaf. ‘De versmelting van culturen gaat van nature, omdat ik nu eenmaal zo naar dingen kijk’, zegt Tja Ling in een Zoomgesprek vanuit huis. Haar kunst is te zien in een tentoonstelling in het Amsterdam Museum. Read more

Performing the Archive: on the Feminist Group Le Nemesiache

The exhibition From the Volcano to the Sea at Rongwrong explores the archive of the Italian feminist collective Le Nemesiache, active in Naples in the 1970s and 1980s. Giulia Damiani, curator and research fellow of art organization If I Can’t Dance, I Don’t Want to Be Part of Your Revolution in Amsterdam, translated the group’s practice in dialogue with Arnisa Zeqo, director of Rongwrong, and curator Sara Giannini (If I Can’t Dance), making the archive public for the first time.

Entering the exhibition space, I receive a stamp with the logo of Le Nemesiache on a hand-out. It gives me a nostalgic feeling, reminiscent of entering a nightclub, where you receive a stamp on your hand to signify that you’ve been granted access. Receiving the stamp by ‘host’ Arnisa Zeqo, director of Rongwrong in Amsterdam, creates a performative dimension that lingers during the rest of my visit.  Read more

Who Wants to Talk About the Golden Coach?

The Golden Coach, 1898. Rijksmuseum

Finally, the Amsterdam Museum is opening their exhibition of the Golden Coach belonging to the Dutch Royal family. The exhibition is the culmination of a long restoration process, which has seen the coach taken out of use since 2016. The coach, decorated with imagery depicting Dutch colonial subjects in a position of reverent submission, has been the focus of much criticism as a representation of a painful colonial history. And, for that reason, the museum had planned what should have been an extensive programme of public engagement. This was to begin in the months leading up to the installation of the exhibition. The plan was to invite interested groups and museum visitors to share their thoughts and opinions on the object and its potential future, so that these thoughts could then inform the broader narrative of the exhibition, and potentially influence the curation process – all amid rumours that the King is considering whether to permanently consign the coach to a museum setting. Read more

Street Art Museum Amsterdam: de straat als tentoonstellingsruimte

In Amsterdam Nieuw-West is sinds 2012 het Street Art Museum Amsterdam (SAMA) te vinden. De oorsprong van dit museum ligt een paar jaar eerder, toen Anna Stolyarova, inwoonster van Amsterdam Nieuw-West, hiertoe het initiatief nam als reactie op negatieve berichten over de buurt. Om meer over dit museum en Street Art te weten te komen, spreek ik met Stolyarova. Zij noemt zichzelf het liefst producer en bedrijfsfilosoof; zij heeft ideeën, faciliteert en brengt partijen bij elkaar. Zij is de spin in het web waardoor het buurtinitiatief is uitgegroeid tot een platform voor Street Art met een reputatie die internationale street artists en bezoekers aantrekt. Read more

John Heartfield: fotomontages als wapen in een ideologische strijd

De eerste indruk van Fotografie plus Dynamiet in Zwolle is nogal braaf: kunstwerken in lichtgekleurde houten lijsten op keurig afgemeten afstand, alsof ze uit de IKEA komen. Het is een illusie die snel wordt doorprikt.

De rondreizende tentoonstelling Fotografie plus Dynamiet in Museum de Fundatie laat zien hoe de fotomontages van John Heartfield (1891-1968) niets aan kracht hebben ingeboet. John Heartfield – geboren als Helmut Herzfelde – was een van de grondleggers van de Berlijnse avant-gardistische Dada beweging. Hij beweert samen met kunstenaar Georg Grosz de fotomontage te hebben uitgevonden – al wordt die claim ook gemaakt door de dadaïstische kunstenaar Raoul Hausmann. Voor Heartfield waren fotomontages dé manier om zijn communistische denkbeelden te verspreiden. Hij verknipte foto’s, kranten en tijdschriften, plakte de knipsels bij elkaar en vormde er nieuwe beelden van, die herkenbaar én vervreemdend zijn. Read more

In 'Art, Engagement, Economy' deelt Caroline Woolard de vruchten van twaalf jaar kunstenaarschap

Met een rugdikte van vier centimeter en een gewicht van ruim een kilo is het 570 paginas tellende boek Art, Engagement, Economy: The Working Practice of Caroline Woolard een intimiderende verschijning. Het monumentale formaat en de overweldigende hoeveelheid informatie zouden te snel geïnterpreteerd kunnen worden als zelfzuchtig, maar wie bekend is met het werk van Caroline Woolard begrijpt dat de kunstenaar de lezer hoog inschat en die daarom zelf laat bepalen hoe het boek te gebruiken. Read more

Een apotropaeon in het raam. Interview met Müge Yılmaz

Verspreid door de tentoonstellingsruimte van Bureau Postjesweg staan houten, monochroom geverfde silhouetten van menselijke en dierlijke figuren: uilen met gaten als ogen, een Nikè die half verscholen achter een ander beeld van Lilith staat, een rijtje krabben met symbolen op hun schild gekerfd die daardoor tegelijkertijd prehistorisch en futuristisch aandoen. Op de ramen zijn grote blauwe stickers van mythische dieren aangebracht, als transparante muurschilderingen. Het zijn werken van kunstenaar Müge Yılmaz, die bij de toeschouwer intuïtieve reacties probeert te ontlokken. Read more